Golden Retrievers maken sinds 1981 deel uit van ons leven. Ze zijn onze onafscheidelijke huisvrienden. Onze eerste Golden: Kroonkennels Fic kochten we in 1981 bij wijlen Rob Huybrechts, een pionier op het vlak van het fokken van Goldens in Vlaanderen. Een gedreven en eigenzinnig man die zelden van zijn principes afweek. Zonder het zelf te beseffen waren we aanbeland bij een unieke fokker, die ons niet alleen een schitterende teef verkocht, maar die bovendien ons aanstak met een microbe waar we na meer dan vijfentwintig jaar nog steeds niet van zijn genezen.

 

 Kroonkennels Fic leefde 14 jaar bij ons. In 1983 schonk zij ons een droom van een dochter: Lotje (Hildegard van het hof Tenberge).

Zij kon bij wijze van spreken lezen en schrijven. Een Golden zoals iedereen zich een zou toewensen. Zij was eigenzinnig verstond de taal die je sprak en kon de gekste dingen voor je doen. Wekelijks oefenden we op de terreinen van de ‘Gouden Jachthoorn’ te Houtave. Zij haalde vlot de hoogste klasse in gehoorzaamheid en ook op de tentoonstelling liet zij zich vaak van haar mooiste kant zien. In 1987 kon onze lol niet op toen ze in Kortrijk beste teef werd. Zij werd 12 en een half jaar oud en haar beschouwen we als de stammoeder van onze kennel.

  

In die periode leerden we ook Peter Karremans kennen. Tussen ons klikte het meteen en nu, in 2008 zijn we nog steeds bevriend zelfs al wonen we 150 km van elkaar. Hij bezat een schitterende reu: Inishea of Roy Black family waarmee hij heel wat kampioenentitels behaalde. Tussen Lotje en Inishea klikte het meteen. Zij schonken ons samen drie nesten waaruit ronduit schitterende Goldens werden geboren. Een zoon van hen Mozes Lendri (eigenaar Paul Van Wassenbergh) won ooit de Belgische titel en op de wereldwinner in Dortmund moest hij enkel Standfast Angus voor zich laten. Naast Mozes stond ook Noach (eigenares Martine Duchesne) zijn  mannetje in de ring.

Wij hadden zelf ook heel wat succes met Magali van het hof Tenberge (Patje). Zij won 3 CAC’s en 1 CACIB. Zij was een schat van een hond met een gouden karakter.

  

Tussen de bedrijven door kochten we bij Jacques en Mia De Clerck Kimberly-Kay van de Hallemolen. We noemden haar Heske. Zij was onze derde hond. In het Fries zou Geske ‘mooi meisje’ betekenen. Die naam was ze meer dan waard. Zij was zonder meer de liefste van onze honden en een ongelooflijke ‘public relations’ voor onze kennel. Zij was in tegenstelling tot onze drie andere Goldens licht van kleur. Zelf houd ik nog steeds van donker maar als je getrouwd bent, bepaal je de wetten niet alleen, dat hoef ik jullie niet uit te leggen. En mijn vrouw hield van ‘bleek’. Vandaar dat Heske een buitenbeentje was. Tegenwoordig is bleek meer dan ooit de standaard. Niet dat ik daar echt op tegen ben maar zelf houd ik het nog steeds op donker. Heske was wat je noemt een scheetje. Kinderen van de school konden haar aankleden, de bril opzetten, enfin je kent dat soort van onzin wel. Leuk voor die kinderen en Heske liet het zich allemaal welgevallen.

 

Onze vijfde hond kochten we in 1990 in Engeland. Het was een jongensdroom die in vervulling ging: de plas oversteken om zoals de ‘echten’ een hond in Engeland te gaan kopen. In die tijd was dit nog redelijk ongewoon. Tegenwoordig gaat zoiets veel vlotter. Bij Albert en Julie Chalkley kochten we Pondcroft Chanel. Ze kreeg als roepnaam Chanel omdat zij als vijfde daarmee verwees naar een bekende parfumerie in Parijs. Chanel was in tegenstelling tot onze honden een ‘scheiter’. Bang voor dit en dat. Te lang in de kennel gezeten en daardoor te weinig ingeprent en gesocialiseerd. We hadden er onze handen vol aan. Ook zij schonk ons een waardevolle dochter: Queenie.

 

 Queenie van het hof Tenberge: geboren in 1992. Zij was ons meest onopvallend hondje. Haar motto was: ik ben niet thuis. Zij hield van een wandeling maar een hechte band had je niet met haar. Daarvoor waren de andere honden te opdringerig. Zij stierf op kerstmis 2002 zoals ze altijd had geleefd: vredig en rustig.

 

In  1994 fokten we Skibble van het hof Tenberge. Het vaderschap werd waargenomen door Waterloo’s Rock Around the Clock. Zij was een prachtige en wijze hond. Bezat heel wat eigenschappen van haar grootmoeder Lotje en in tegenstelling tot haar moeder Patje was zij eerder licht van kleur. Daar heeft ongetwijfeld haar vader mee te maken. Zij is gestorven eind augustus 2006.

 

1995 – 1996

Wanneer je lang genoeg fokt kom je vaak ontroostbare mensen tegen. Het verdriet wanneer je je trouwste vriend moet laten inslapen zeker wanneer ze een ruime leeftijd hebben bereikt, is voor buitenstaanders vaak onbegrijpelijk. Je kan daar begrip voor opbrengen; je kan daar in meevoelen maar je weet pas echt wat ‘verlies’ betekent wanneer het je  zelf overvalt.

Zo stierf op 18 oktober 1995 onze allereerste hond Fie. Ze was 14 en een half en dan ga je er van uit dat ze eeuwig zal blijven leven. In april 1996 stierf haar dochter Lotje. Dat was al moeilijker aan te nemen. Dat was de hond zoals je er in je leven maar één krijgt. We hadden gehoopt dat ze net zo oud als haar moeder zou worden. Een hersentumor maakte haar in een week onherkenbaar. Ze keek je aan met van die glazige ogen en liep voortdurend rondjes. Na een weekje aanzien waren wij er klaar voor: zo kon het niet langer…

Heske  stierf op 12 september van het zelfde jaar. Een gezwel tussen het hart en de longen zorgde ervoor dat ze slechts 10 jaar werd. En nog was het jaar niet ten einde of ook Patje moesten we inleveren. Na 8 jaar werd ze geveld door darmkanker: een vreselijke ziekte. Drie generaties werden ons op een jaar tijd ontnomen. Dan weet je wat afscheid nemen is! Dan hoeven ze niet meer uit te leggen wat 'verlies' betekent!

We besloten dan maar om nieuwe pups aan te houden:

 

Uit Patje hielden we in 1996 Sientje aan. Ze leek als pup als twee druppels water op haar moeder: donkergoud en een deugniet eerste klas. Sientje stierf op 22 april 2008.

   Sientje imiteert een wolf...

Patje had twee zussen: Omeline van het hof Tenberge en Only You van het hof Tenberge. Met Omeline fokten we drie nesten. Uit het nest met Mabella-James van de Beerse Hoeve hielden we Udot (Dotje) aan. Dotje had een droom van een karakter en was trouw als geen ander. Zij stierf op 21 juni 2007.

 

Uit Only You en Nose to Nose van de Hellacious Acres pikten we een teefje uit het nest met als leuke roepnaam Bubbel. Bubbeltje heette eigenlijk Inishea’s Softail Nostalgia. Zij werd gefokt door Peter en Marion Karremans. Zij was de kleinste uit het nest maar dat was haar nooit aan te zien. Zij liep een aantal tentoonstellingen waarin ze telkens een uitmuntend wegkaapte. Zij overleed op 18 januari 2008.

 

De volgende in de rij is onze Cleopatra (Cleo) van het hof Tenberge. Zij werd geboren uit ons Dotje en Ritzylin Class Act. Zij bezit heel wat kwaliteiten om het echt te maken. Zij heeft een ongelooflijk lief karakter: een echte dochter van haar moeder. Haar heupen zij goed en haar eerste en tweede nest was voor ons veelbelovend!

In 2005 herhaalde de geschiedenis zich. We klopten aan bij Mia Van Acker waar we in 1985 Heske kochten. We lieten ons op de wachtlijst zetten en nog voor het jaar was verstreken liepen we met Enya op de arm. Zij is een schitterend teefje met een uitzonderlijk lief karakter. We hopen er nog lang plezier aan te hebben.

In 2006 fokten we een eerste nest met Cleo. We besloten toch nog maar eens een teefje aan te houden. Floere werd in ons gezin opgenomen. Zij en Enya zijn onafscheidelijk. Ze spelen van 's morgens tot 's avonds. Enya speelt de bezorgde grote zus. Elke dag worden de oortjes van Floere netjes gelikt. Een etensrestje aan de lippen wordt eveneens met de nodige deskundigheid en discretie verwijderd.

Uit het eerste nest van Floere hielden wij een teefje aan: Isaline. Zij is een pracht van een lady en helemaal naar de stijl van een echte hof Tenberge. Helaas gelijkt ze als twee druppels water op haar moeder wat wel eens voor verwarring zorgt bij het toespreken. Je denkt met de dochter aan te pappen maar je geeft de moeder een standje... Gelukkig leeft zij samen met tante Britt bij onze vriendin en toeverlaat Yvette op een steenworp van ons vandaan. Onlangs werden de heupen en ellebogen gecontroleerd en de resultaten hiervan ogen veelbelovend. Resultaten zijn nog niet binnen. Hopelijk zet zij de traditie verder en zorgt ze voor de achtste generatie 'hof Tenberges'.

 

 

TERUG