Hoe reserveren

Op deze pagina lees je het dagboek van het nest of de nesten die op dit moment bij ons opgroeien. Je leest het gewoon door van boven naar beneden te scrollen. Wekelijks zie je de evolutie van de nesten.

Nest Cleo geboren op 26 december 2009: 4 reuen en 2 teven

Alle pups zijn besproken!

We hadden gehoopt op kerstpuppy's maar de natuur besliste dat Cleo haar dracht volledig moet uitzingen. Maar 26 december wordt de geboortedatum.

De eerste helft van de nacht verliep rustig. Een paar keer ben ik opgestaan om te zien hoe ze evolueerde. Telkens liet ik ze uit maar om 5.00 begon het menens te worden: ze begon te persen. Dus werden de kleren aangetrokken en met een kop sterke koffie kon het zenuwslopende wachten beginnen. Dank zij de koffie was ik klaarwakker maar: Cleo viel opnieuw in slaap...

7.00 Cleo begint opnieuw te persen. Ze neemt wel lange pauzes tussenin. Ik verwacht de eerste pup rond 9.00. Maar 10.00 kan ook en ook 11.00 behoort tot de mogelijkheden.

11.45: hoera, het is een jongen! Altijd een beetje lastig wanneer de eerste op komst is. Eindelijk! Hopelijk komt de rest nu wat vlotter...

13.35: ze zijn met twee broers. Het belooft een erg lange dag te worden. Ook deze werd geboren in de tuin. Ze laten wel erg lang op zich wachten...

15.40: zo ging Roodkapje naar grootmoeder koekjes brengen. We betrouwen het niet langer, het duurt veel te lang. Dierenarts opgebeld. Zij adviseert een keizersnede.

17.30: we zijn terug thuis van bij Veerle onze dierenarts. We hebben er goed aan gedaan voor een keizersnede te kiezen. Een paar zouden het zeker niet hebben gehaald: te groot. En ze hadden nog een te lange weg te gaan naar de uitgang...

Vier bij de dierenarts en drie thuis: zeven schatten van pups. Vijf gezinnen die we gelukkig kunnen maken en twee die naar een gastgezin vertrekken alvorens te worden opgeleid door Hatchiko.

Weliswaar is Cleo nog suf van de verdoving maar toch is het jonge gezin al verenigd. Je telt er misschien zes maar ze zijn wel degelijk met zevenen.

Ooit kwam iemand in het nieuws die een 'groene' pup had in zijn nest golden retrievers. Wij hebben er twee! Dat is dan waarschijnlijk wereldnieuws. Helaas had het om een onschuldig fenomeen: het groen komt van een chlorofylverbinding die in de moederkoek zit. Wanneer de moederkoek bij de geboorte los komt te zitten, worden de pups in het groen geschilderd en komen ze zo ter wereld. Deze kleur blijft er vaak wekenlang opzitten. Maar wees gerust: je zal niet met een wereldwonder over de straat hoeven te dweilen. Destijds noemden we dergelijke pup 'de Hulk'. Nu hebben we twee hulkjes. Een uitsmijter voor het zevenuur journaal?

WEEK 1

Wanneer een pup niet wil drinken, wijst dit uiteraard op een mankement. Je probeert het te laten drinken, je zet je dag en nacht in maar uiteindelijk verlies je de strijd toch. Dat is altijd ontzettend jammer. De eerste dagen ben je machteloos tegenover dergelijk fenomeen. Het heet 'puppysterfte'. Je hebt geen flauw idee wat er aan de hand kan zijn. Ze worden gezond geboren en lijken heel normaal. Tot plots: waarom drinkt hij niet? Waarom staat de buik zo hard gespannen? Waarom evolueert hij niet als de rest?

De nacht van zondag op maandag was lang. In het begin van de avond wil hij wel en spartelt een weg naar een tepel. Maar langzaam zie je het leven wegglippen. De pup begint koud aan te voelen, doet plots niks meer. De laatste uren verliest hij een groen snot en dan geeft hij het uiteindelijk op. Een doodstrijd die naar onze normen altijd te lang duurt. Om 6.00 was de toestand uitzichtloos maar pas om 9.00 was de strijd definitief gestreden.

Het is nu eenmaal niet anders. Een zieke pup proberen recht te houden; dat kun je de mensen niet aan doen. Een pup hoort gezond te worden afgeleverd. De natuur is soms streng en onrechtvaardig. Jammer dat we natuurlijk een familie moeten teleurstellen. Helaas is er nooit een weg terug...

Terwijl de baas en bazin er even tussenuit knepen, hield Isa een oogje in het zeil. Bedankt, Yvette voor de goede zorgen!

Ondertussen vernamen we ook d doodsoorzaak van het ene reutje. We lieten namelijk een autopsie uitvoeren want je bent nooit te oud om wat bij te leren. Het reutje bleek te zijn bezweken aan een invaginatie. Dit is een 'ziekte' waarbij een stuk darm ineen schuift zoals een handschoen om een vinger. Helaas kan het verteerde voedsel niet meer doorschuiven en is er geen stoelgang mogelijk. Een fokker heeft het lang geleden ook eens voorgehad: de pup was toen vijf weken en werd twee keer geopereerd. Hij heeft het toch gehaald maar bleef altijd ondermaats qua grootte. Ik heb ook geen idee hoe oud hij geworden is. Ik herinner me wel nog zijn naam: Titus. Een mens onthoudt vaak de gekste dingen...

WEEK 2

De tweede week is bezig en de pups groeien als kool. Probleemloos weten ze de weg naar de tepel te vinden en mama Cleo zorgt ervoor als een ervaren mama. Het is een plezier om over een dergelijke teef te beschikken. Wat opvalt is dat de pups allemaal op elkaar gelijken: een robuuste kop en een een zwart pigment op neus en voetzooltjes. Sofie en Vincent hadden de eer om het bezoekerslint door te knippen. Zij kwamen op driekoningen en zagen dat het goed was! De foto's.

Ook tijdens het weekend kwamen er enthousiaste families even langs. Liefde op het eerste gezicht. Ook voor kinderen is het een hele belevenis om de zoete geur van pups op te snuiven. Enkele foto's... De pups wegen al zo'n 1600 gram!

WEEK 3

De oogjes zijn open, ze horen al meer dan behoorlijk én: ze zetten al hun eerste stapjes. Bekijk maar even het filmpje van een waggelend eendje!

WEEK 4

De werpkist is duidelijk te klein geworden. 's Nachts leggen we ze er nog te slapen maar 's morgens zijn ze niet te houden. Normaal verhuizen ze nu naar de grote speelplaats met uitloop in de tuin maar de temperaturen zijn een beetje 'te fris voor de tijd van het jaar...'. We houden ze nog even binnen. Nu lopen ze lekker rond in het plaatsje waar de werpkist staat. Tijdens het weekend was Yvette van de partij terwijl wij wat afkoeling zochten in Berlijn (-16°). Mijn kaken doen nog pijn als ik mijn mond open doe. Maar dit terzijde. Yvette bracht natuurlijk Britt en Isa(line) mee. De jongste spruit is een dochter van Floere waardoor zij nonkel en tante moet zeggen tegen de pups. Allemaal heel complex maar gelukkig schijnen zij zich daar niet veel van aan te trekken. En we hebben er ook weer een filmpje op geplaatst.

"Hé, psst, ik denk dat er hier een schat ligt. Hela, ik heb hem wel eerst gezien hé!"

WEEK 5

Vandaag zijn de pups vijf weken oud en eigenlijk zouden ze al eens naar buiten mogen. Helaas is het weer niet van die aard dat ze een luchtje scheppen als 'aangenaam verkwikkend' zouden ervaren. We houden ze nog een paar dagjes binnen. De verwarming hebben we wat teruggedraaid omdat ze eigenlijk moeten afharden. Nog twee weekjes en ze gaan het grote avontuur tegemoet.

Eindelijk houdt het op met vriezen: de puppy's kunnen eindelijk naar buiten!

En wanneer het te koud wordt, trekken ze terug naar binnen. Daar zitten de kinderen van de school hen op te wachten!

WEEK 6

We naderen de laatste ronde. dagelijks vertoeven de pups enkele uren buiten. Zon is er wel niet maar de temperaturen zijn meer dan redelijk. De veearts kwam alles nakijken: de reuen zijn in in het bezit van hun klein geld; de hartjes zijn ook in orde. Veerle bofte met de kwaliteit van het nest. Cleo en Yentl: het blijft een beproefd recept. De pups werden gechipt en ingeënt. Nog een weekje aansterken en dan kunnen ze het grote avontuur tegemoet naar de nieuwe eigenaars. Die tellen nu zenuwachtig de nachtjes af...

LAATSTE WEEK

Tijdens de laatste week worden de pups toegewezen en vertrekken ze naar nieuwe oorden. Ons werk zit er op. Nu is het aan de nieuwe eigenaars om hun nieuwe huisvriend een goede opvoeding te geven en ze verder te socialiseren. We wensen hen allemaal een lang en gezond leven toe maar bovenal: heel veel geduld in het begin!

Kinderen uit de school kwamen tijdens de laatste week nog even spelen met de pups.